Hindi Ko Alam

Pero bakit mas gugustuhin ko pang magmahal kaysa mahalin? Hindi ba't matagal na akong naghahanap ng taong magmamahal sa akin? Bakit kung kailan nakita ko na siya, saka naman ako tumatanggi? Wala naman talagang mali sa kanya. Kung minsan nga, hinihiling ko na sana ang lahat ng lalaki sa mundo ay katulad nya, para wala nang babaeng iiyak. Kung ganoon pala, bakit hindi ko siya mahal? Bakit hindi ko siya kayang mahalin? Bakit mas gugustuhin ko pang masaktan at magmahal kaysa manakit at mahalin? Bakit hindi ko magawang buksan ang puso ko para sa kanya? Madali naman siyang mahalin kung gugustuhin ko. Ngunit bakit hindi ko magawa?

bulag

Bakit ngayon ko lang naintindihan ang mga sinabi mo sa akin tatlong taon na ang nakalilipas? Napakalinaw pala ng iyong mga sinabi at dapat noon pa lang ay natanggap ko na. Ikaw pala ay naging tapat. Ako pala ay nagbulag-bulagan kaya ako nasaktan.

Storm

Something should probably happen before I finally dare to move. For many years, I have been struggling to free myself from encapsulation, and I have been asking myself the need to, until a recent circumstance suddenly occurred, approaching my system as a storm would do in a dead sea that never knew a tide.

When I found myself uniquely trapped by series of coincidences that would force me to make a crucial decision, I can feel that a life-changing event is waiting to unfold.

I really hope that this is it.

Second Chances

It will never be too late. Pasts are meant to teach you something worthwhile in the future. It may be a cliche, but you have to believe that everything that transpires altogether at this very moment, however unthinkable it may be, are all occurring for a purpose... a very important purpose that are meant to unfold that could be as early as tomorrow. You don't have to rush everything. All you need is bear patience.

Believe that you are not too old to alter your system. You are created as you are special. You are not being prevented to take second chances. Or a third, a fourth, until you perfected your existence. Do not be afraid to take unimaginable risks, as your life does not end today. God loves you so much that He can forgive you endlessly. And He will not stop loving you even until you learn how to love Him.

Do not stop believing even if you are afraid. Fear is something you conquer with your unending search of yourself, with love, trust and faith. Never stop trying. Never retire. Never retreat. Never be afraid of knowing what you still do not know. Allow yourself to take long shots, throw punches in the dark, walk alone and cry before the rest of the world.

Allow yourself to be forgiven by yourself.

***

I used to refuse giving second chances. Never did I ask for it. I used to believe that the here and now is to precious to allow repetition. I remember arguing that devisions to love, or not to love, or to stop loving, should be done under the consideration of forever. Then, after quite some time of not feeling loved, I stopped stopped believing at forever, and start attesting that forever is meant to be broken, if not by selfishness, then by time. Given all these things, I had equated love as an element that races, if not competes with, forever. At the end of the line, neither love nor forever wins the race, since both have destructed each other even before any one of the reaches the finish line.

Then the finish line vanished because forever died, and love, because of all its self-imposed promises, became incapable of being endless. All I believed transformed into vagueness; everything was warped into vacuum.

It was the context of these perceptions, during my self-acclaimed solitude, when I started substituting love with sacrifice. I was happily shedding suffering out of denial to the existence of love. My soul then became wearing of harboring sacrifice at one hand, and denying love on the other. I don't want to suffer anymore. I just want to be happy. Then love gave me a second chance.

But what is love? And who is to love?

Beneath my unlearning mind, I found a tentative answer: Everything and everyone.

Let me start with that.

Paalis

Wala ka ng magaawa kundi tanggapin na hindi mo na matutuwid ang iyong mga pagkakamali. Huwag mo nang papaniwalain ang sarli mo na uuwi sa bahay si Diko, maipapabalik mo dito si Kuya, at mapipigilan mo akong umalis. Hindi ka na kayang bigyan ng Panahon ng isa pang pagkakataon upang mahalin ka ng mga anak mo nang buong puso.

Patawad dahil hindi kita kayang alagaan hanggang sa pagtanda mo. Patawad dahil hindi ako naging mabuting anak sapagkat iniwan kitang mag-isa, pagkatapos ang lahat ng pagsasakripisyong ginawa mo upang maitaguyod ako. Patawad kung hindi kayang bantuan ng iyong pagmamahal ang nag-aapoy na galit na nakakulong sa aking puso. Gusto kong mabuhay mag-isa. Gusto kong mabuhay sa malayo, sa lugar na hindi na kita makikita, sa lugar na malaya kong maipapakita ang tunay kong pagkatao, sa lugar na kaya akong tanggapin at mahalin bilang ako, sa lugar na may kalayaan at katahimikan, sa lugar na hindi katulad dito.

Patawarin mo ako kung hindi kita maintindihan. Siguro nga'y kailangan kong tanggapin na balang araw, maluluklok rin ako sa iyong kalagayan. Ngunit sa tuwing naiisip ko ang kahihinatnan kong iyon, mas nanaiisin ko pa na mamatay na ako hangga't bata pa ako. Ayokong maging katulad mo. Kinahihiya ko na bahagi sa nananalaytay kong dugo ay galing sa iyo.

Kung saan ako pupunta ay hindi ko alam. Bahala na kung mawalan ng trabaho. Bahala na kung maghirap. Basta't kailangan kong maging mag-isa.

Huwag Na Lang Siguro

Siguro, likas lang talagang magulo ang isip ko, kaya't patawarin mo ako. Marahil sa ngayon ay alam mo na na malungkot at mapurol lang naman akong klase ng tao, hindi tulad ng pagkakakilala ng karamihan sa akin.

Gusto ko sa itong sabihin sa iyo sa pinakatapat na paraan: kailangan ko ng pag-ibig at gusto ko ng pag-ibig mo sa akin, ngunit hindi kita mahal at hindi kita kayang mahalin.

Sa palagay ko, lahat na ng bagay ay napag-usapan na natin sa loob ng dalawang taon, kundi ang nararamdaman natin sa isa't-isa. Sa loob ng anim na taon nating pagkakaibigan, alam ko na hindi natin inakala na darating tayo sa sitwasyong ito kung kailan napakalalim na ng pagkakakilala natin sa isai't-sa. Ngunit higit na pinagtatakahan ko sa ating pagkakaibigan ay ang kapangyarihan ng iyong pag-ibig sa akin na pagtagpuin ang ating nag-iibang pagkatao, sa kabila ng pag-ihip ng tadhanang naghihiwalay ng ating mga landas.

Naiintindihan kong hindi mo sinasadyang mahalin ako. Maintindihan mo rin sana na hindi ko rin naman intensyon na hindi ka matutunang mahalin. Gusto kong malaman mo na matgal na akong naghahanap ng taong katulad mo na yayakap sa aking pagkatao, pagkakamali, kahihiyan at pagkabigo. Pinangarap ko rin na ang susunod kong mamahalin ay uusbong sa isang pagkakataong walang bahid na kamalian. Sa gitna ng lahat ng pag-aagam-agam kong ito, dumating ka upang imulat sa akin na posible pala na maranasan ko ang lahat ng ito sa isang taong kaytagal ng nasa harapan ko.

Nandito na't nakatambad sa akin ang lahat ng inaasam-asam ko. Ang kulang na lamang ay ako. Kaya't patawarin mo sana ako kung huwag na lang siguro.

Pinto

Kailangan mo ba talaga akong layuan?

Paano kung ayaw ko? May magagawa ba ako?

Sabihin mo sa akin kung paano at gagawin ko na kaagad.

Nakasara man ang aking pinto, hindi naman ito nakakandado.

May balak ka man lang ba na muling pumasok?

Bakit hindi mo subukang kumatok?

Pipilitin ko ulit itong buksan para sa iyo.

Alam mo namang hindi kita kayang pagsarahan.

Totoo

Ang sarap palang maging totoo sa sarili.

Sa loob ng labing-apat na taon, ngayon lang ako pinagbuhatan ng kamay ng tatay ko. At wala akong balak humingi ng tawad sa kanya.  Kulang pa ang sigawan ko siya harap-harapan. Kulang pa sa kanya iyon. At lalong kulang pa sa gusto kong gawin sa kanya. Gusto ko siyang saktan. Gusto ko siyang pagtawanan. Tignan mo ang iyong sarili. Nakakaawa ka. 

Napakagaan ng pakiramdam ko. Pakiramdam ko ay ngayon lang ako nakagawa ng tama para sa sarili ko. Nang nagalit siya sa akin at dumampi ang kanyang mga kamao sa aking mga pisngi, napangiti ako. Iyan lang ba ang kaya mong gawin, ha? Hindi man lang ako nasindak nang tinulak niya ako at binato ng kung ano ang una niyang mahawakan. Tumayo lang ako sa kanyang harapan at tinitigan siya habang pumipiglas siya sa mga bisig ng tito ko. Kung hindi pa sabihin ng nanay ko na bumaba ka muna, hindi ako matitinag sa ikinatatayuan ko. Nagustuhan ko ang mga nakita ko, ang galit sa kanyang mga mata. Ganito pala ang sitwasyon kung sa akin na siya nagagalit. Ngayon lang kasi ito nangyari sa buong buhay ko. Siguro'y kaya ako napapayapa dahil sa kaibuturan ng aking isipan, hiniling kong mangyari ang pagkakataong ito. 

Hindi ko na pala talaga kayang magpakitang tao sa loob ng sarili kong pamamahay. Panahon na para maunawaan nila na hindi nila ako kilala. Kung hindi nila kayang tanggapin na nagpalaki sila ng suwail, hindi ko rin naman ipipilit ang sarili ko na maging katanggap-tanggap sa mga mata nila. Ganito ninyo ako pinalaki. Ganito ako binuo ng paulit-ulit ninyong pagbabawal. Kaya't tignan ninyo, malakas ako. At hindi ko iiyakan ang pagkataong tinaguyod ko.

Huwag kang humingi ng tawad dahil sinaktan mo ako sapagkat hindi mo ako sinaktan. Pinasaya mo pa nga ako dahil sinimulan mo ang hidwaan natin. Hinog na ang pagkakataon para malaman mong hindi ko gusto ang pamamalakad mo sa pamilyang ito, ang pagpapalaki mo sa aming magkakapatid, ang pananaw mo sa buhay, ang pakikitungo mo sa mga tao, ang pagtingin mo sa Diyos, ang pang-aabuso mo sa pagmamahal ng nanay ko - sa iyong asawa na tanging nagmamahal sa iyo. Matagal ko ng nirespeto ang pagkakaiba natin. Tiniis ko ang mahabang panahon ng pagsisinungaling sa mga pagsang-ayon sa lahat ng ginagawa mo. Hindi tayo magkakampi. Wala akong nagustuhan sa mga ginagawa mo. 

Huwag kang humingi ng tawad dahil sinaktan mo ako. Lalong huwag mo itong susundan ng mga pasintabing "nabigla lang ako" at "mahal na mahal kita". Punyeta. Lalo mo lang sinisira ang konsepto ko ng pagmamahal. Nagsara ang puso ko dahil sarado ang puso mo nang humihingi ako ng pang-unawa. Nagsara ang puso ko nang hindi mo ako binigyan ng pagkakataong magmahal. Nagsara ang puso mo sa akin, kung kailan ginusto kong ipakilala ang sarili ko sa iyo at umasang mahahabol natin ang mahabang panahong hindi ako lumaki sa 'pangangalaga' mo. At hindi mo ako pinapakinggan. Wala kang ibang naririnig kundi ang mga baluktot mong katuwiran. Hindi ka marunong maawa nang ikulong mo ako sa mga oportunidad ng buhay sa ngalan ng iyong 'proteksyon', kaya't lumaki akong walang tiwala sa sarili kong kakayahan. Ang kaya mo lang gawin ay ang maaawa ka sa iyong sarili, sapagkat gusto mong maawa ako sa iyo. At naging matagumpay ka. Kaya't nandito ako ngayon, napapailing sa iyong kinahantungan. Nakakaawa ka nga. 

Sa mga nakikita ko sa iyo ngayon, nasasabi ko tuloy sa aking sarili na kung magiging katulad rin naman kita sa pagtanda ko (yaman na lamang sarili mong dugo ang nananalatay sa aking laman), mas mabuti na sigurong hindi ako makabuo ng pamilya. Ayokong makasagabal, ayokong mamerwisyo, at ayoko ng makasakit ng nararamdaman ng iba, katulad na lamang ng pinamamalas mo sa amin.

Kaya't saktan mo pa ako. Ituloy mo pa ang galit mo sa akin. Sabihin mo lang kung kailan mo gusto ulit akong saktan at ilalapit ko pa ang mukha ko sa iyo para hindi ka mahirapan. Saktan mo ako at dalian kang humingi ng tawad sa akin upang malaman mo rin kaagad na wala ng saysay ang paghingi ng tawad. Huli na para humingi ng tawad. Naubos na ang oras para sa huli mong pagkakataon.  

Hindi

Hindi ako mawawalan ng pag-asa. Kaya ko pang maghintay sa aking magandang tadhana.

Hindi ako titigil sumubok. Kailangan ko lang maniwala na magaling ako at makukuha ko rin ito.

Hindi ako susuko. Maubos man ang aking lakas sa kakalaban sa hamon ng buhay, mananatili akong nakatindig at malakas.

Hindi ako matatakot na magsimula muli. Ang lahat ng napagdaanan kong unos upang makabangon ang magsisilbing inspirasyon ko sa matarik na landas na gusto kong tahakin.

Pinanganak ako upang maglingkod at hindi ang paglingkuran. Pinaganak akong matatag at malaya. Hindi magtatapos ang buhay ko nang walang naisilbi sa lipunan. Handa kong ihandog ang mga natitira kong oras para kalabanin ang kasakimang kumikitil sa bawat nabubuhay na kaluluwa.

Isa akong bayani ng aking bayan.

Freedom and Freewill

Last night, I dreamt about being asleep, face down, as the sun rises.

Then someone, who I could not see, lay beside me two newly born babies: a boy wrapped in a blue cloth, and a girl wrapped in a pink cloth.

They have tags, but I could not read them.

They both look so healthy. They are beautiful.

The boy was sound asleep; the girl, whose nearest to my right, was crying.

I asked: "Where did they come from?"

The person who has laid them beside me said, "They come from the outside. No one is taking care of them now, so you have to."

The next thing I saw, baby girl's gamboling around the very silent baby boy, who's now starting to cry. She's already a toddler.

She embraced me; I kissed her.

The instance I remember these, as I was sitting on a bus this afternoon, I named her Freedom; and he, Freewill.

Why

It's three in the morning. You're nowhere in sight.

And all that I wanted was to be with you tonight.

I've watched love get closer and then fade away.

I've seen you believe in me. I've seen you trying to stay.

But what good is holding on when you know,

that all you can think about is letting go?

They say if you love someone, then set them free.

If they come back again, then in the end, it was meant to be.

I thought we were lovers. I thought we were friends.  

I guess when reality steps in the dreaming ends.

We live for the future, we learn from the past.

No matter how hard we try some good things never last.

All you can think about is letting go.

Be true to yourself, my love. That's all I ever wanted you to be.

Just don't forget to smile when you think of me.

I'II reach for the stars. I have got them in sight.

There's someone who really needs me out there in the night.

We'll live for the future. We will learn from the past.

No matter how hard we try some good things never last.

Why can't they last?

hindi mo masasabi

Hindi mo masabi ang buhay. Sa unang pagkakataon, naisabuhay ko ang kasabihang: "isang oras, kausap mo; isang oras, wala na."

Hindi mo masabi kung ano ang kahulugan ng pamamaalam. Madalas ko siyang nakakasalubong ng nakasimangot o nag-iisip ng malalim. Sa unang pagkakataon, natapos ang aming usapan nang nakangiti siya. Iyon na pala ang huling pagkakataon na makakausap ko siya.

Hindi mo rin masabi kung saan ka dadalhin ng malusog mong katawan. Minsan, kung kailan nanaig ka na sa bingit ng kamatayan, bigla ka na lamang nitong sasaksakin sa iyong likuran.

Hindi mo talaga masabi kung sino ba talaga ang taong kilala mo. Ang inakala mong makasarili ay marami na palang nabigyan. Ang inakala mong walang pakiramdam ay marami palang minamahal. Hindi mo lang pala alam kung gaano siya kabuti, dahil pinili niya palang huwag na lang ipaalam sa iyo.

Hindi mo talaga maaring masabi ang kahalagahan ng isang tao sa buhay mo hangga't wala na siya.

Just Go

What has been keeping me from being single?

Over several shots of vodka, rum and margarita, two people told me why.

Over filtering, because I have a rigid standard. "Why do you have to expect that that someone is smarter, more mature and would always understand you? Why should it be a good conversationalist? The fact that your past experiences tell you that these qualifications do not necessarily lead you towards a relationship that you want may mean that men falling under your criteria would not make you happy. Do not be engulfed with your standards. Open yourself to liking men in all possibilities."

Aloofness, because I am closing doors. "You are not entertaining men on the first place. They might see you as someone who is not interested to anyone, without even trying. No harm in trying, Joyce. As it goes with your career, you wouldn't know what will make you happy until you dare taking risky decisions."

Misprioritization, as I am thinking too much of my career. "Opportunities of knowing someone whom you can eventually love are not getting through you, since entering into relationships is among your least priorities. Think about it, that office mate you talked about may still be single in her forties because she is letting her world evolve around her career. Live your own life. Take the chances that your parents are still strong enough to be left by themselves. Do not wait until you ask yourself, 'What if I move out..?' If, by the time you're living by your own, you feel regretful of leaving your parents, you can always go back."

Although I should have known this by now, but I still see dating as an inevitable step towards a serious relationship. "Do not be afraid to date. You wouldn't be hated if you eventually pull out because you begin to realize that you are not dating the person that would make you happy."

Sorry

I'm not in love, so don't forget it. It's just a silly phase I'm going through. And just because I call you up, don't get me wrong, don't think you've got it made. I'm not in love, no no, it's because....

I like to see you. But then again, that doesn't mean you mean that much to me. So if I call you, don't make a fuss. Don't tell you friends about the two of us. I'm not in love, no no, it's because....

I keep your picture upon the wall. It hides a nasty stain that's lying there. So don't you ask me to give it back. I know you know it doesn't mean that much to me. I'm not in love, no no, it's because....

You'll wait a long time for me. You'll wait a long time.

You... after a while

Three and a half years. Three promotions. Two hundred fifty-six percent wage increase and counting. This has been my story in the corporate world. A coveted story of a once brooding political science student craving for power in the real world. An inspiration for watchful parents wishing that their child is me or will be like me.

I had been wanting these events to happen to me too. I might say that I have surpassed my own expectations, notwithstanding structural limitations and emotional incapacities. I am here above the ground when the whole world is crumbling into hell. I am touching rainbows and grasping the clouds while the whole world is getting tired of staring how I glide through the clouds. But am I with myself?

Life could be a struggle of getting what one deserves. I admit wholeheartedly that I have been reaping what is due to me: Prestige, authority, wealth, fame, opportunity, body. Overestimation, underestimation, complacency, greed, numbness. Despite playing under the sunshine, and despite dancing in the rain, why can't I be happy?

You might be right all this time. I should not be here. This is not what I want. I might indeed be different from the rest of the people I know. I could really be an anomaly, an exception to the rule, a deviant in the crowd. If I could just believe everything you have said, I might have convinced myself long enough to have the strength to leave these walls that I have built around me.

But I don't want to believe in you, since I would love to deny that you know me too well. You can't possibly be too confident to know that everything you have been telling me are the best options available. You can't be too right, neither in control. You can't see my spread of choices because you are not me. Yet why have you always been so correct in handpicking options that would make me better-off? Am I wrong all this time to suspend my trust in you?

23

Parang hindi dumaan ang 23 sa mga mata ko. Ano bang nangyari sa buong taon bukod sa pagpasok sa opisina araw-araw, pagsulat ng paper at pagchachat sa mga taong malalayo?

Lumipas lang. Tumakbo ang panahon na wala akong pinatunguhan. 

Mas marami nga lang akong pera.

Ano naman ngayon? Hindi pa rin naman ako masaya.

Siguro iyon na nga ang saysay ng isang taong nagdaan. Natutunan ko na hindi ako kayang pasayahin ng pera. 

pagtuklas

Napatunayan ko kanina na may prinsipyo akong pinaninindigan. Dahil dito, nirespeto ko ang sarili ko. 

Maganda pala ang pakiramdam kapag gumawa ako ng mga hakbang na umaayon sa tama at mali na nalalaman ko. Ngunit mas maganda ang pakiramdam nang pinaglaban ko ang pananaw ko at pinagtanggol ko ang mga taong walang kapangyarihang magsalita. Sinagip ko rin ang pagkasira ng mga pangalang walang kamalay-malay na kinakasangkapan sa ngalan ng pera.

Kaya ko naman palang magsabi ng totoo nang walang sinisising tao. Marunong pala akong makipagtalo nang may diplomasya. 

Dahil sa nangyari kanina, unti-unti kong napaghihiwalay ang kahulugan ng diskarte at pandaraya.

Dahil sa nangyari kanina, napagtibay ko ang mga pinundar kong tiwala.

Hindi pala ako nasisilaw sa ngalan ng pera. Hindi pala ako sumusuporta sa pagbigay ng mga panandaliang solusyon sa mga malalalim na problema. Hindi ko pala tinatakasan ang problema.

Ibang-iba pala ako sa kanila.

kwadro

Hindi natin namamalayan ito, ngunit maraming pagkakataon ang dumarating sa ating buhay na pinipili nating pumaloob sa isang kwadro sa pagaakalang magiging ligtas tayo sa lahat ng kapahamakang maaari nating maranasan kung palutang-lutang tayo sa kawalan. 

Sapagkat hindi natin nakikita na ang mga ganitong pagpapasya ay isang uri ng kahinaan, ang pagpasok natin sa kwadro ay tinuturing nating tagumpay sa paghahanap ng matutuluyan - ng seguridad. Lingid sa ating kaalaman, ang pananatili natin sa isang kwadro ang nagiging kandungan ng paglago ng ating takot sa mundo at pagkawalang tiwala sa ating sarili. 

Ang iba, sa katagalan ng panahon ng pagkakapiit sa kwadro, unti-unting mararamdaman ang pagsisikip. Hindi rin magtatagal at mabubulag na sila sa dilim. Kalaunan, hindi na rin sila makakahinga. Sa ganitong pagkakataon, kailangan nilang sagutin ang isang bagay na bumubuo sa kanilang isipan: Mas gugustuhin ko bang tiisin ang hirap ng paghinga sa kwadrong napakatibay humadlang sa sakuna, o itataya ko na lamang ang aking kaligtasan sa pamamagitan ng paglitaw sa hindi ko masukat na kalawakan at humarap sa mga unos na hindi ko man lamang nalalaman kung paano paghandaan? 

Ang iba, bagamat dadalawin ng inip sa kanilang pagsiksik sa masikip na kwadro, pipiliin na lamang nilang tiisin ang lahat ng pasakit na kanilang nararamdaman sa pamamagitan ng pagtulog. Tatalikuran ang dilim, magpapakamanhid sa init at pipiliting humugot ng kasiyahan mula sa pighating kinikimkim sa sarili. At dulot na rin sa matagumpay na paglilibang sa pagkainip, nakakalimutan na nilang itanong sa kanilang sarili kung mayroon pa bang saysay ang pananatili nila sa ganoong kalagayan. Nawawaglit nila na bukas pa pala ang daan palabas ng kwadro sapagkat hindi na nila nauunawaan kung ano pa ang kaya nilang gawin.

Saan ba ako kabilang sa kanila?

Malapit na akong pumili. At kailangan kong pumili. Kung hindi, alam mo na ang pinili ko.

bubog2

Madalas kitang naiisip, lalo na kung nasa biyahe ako at mag-isa. Minsan, tinatanong ko, may dapat ba akong pagsisihan? Wala akong maisip. Ngunit maluwag ko namang tinatanggap na hanggang doon na lang talaga. Sa palagay ko, wala ng pagkakataon na darating pa para magkita tayo. 

Kung mayroon man, gusto ko ay pagkatapos na ng maraming taon, sa isang inuman kasama ang mga dating kaibigan, katulad kung paano tayo nagkakilala. Iinom tayo para lunurin ang mga pagsisising itinago natin ng maraming taon . Huhugasan natin ng alak ang mga nasayang na panahon at ilang ulit na pagkakataon na pinaubaya sa atin ng tadhana. Sa huli, sasabihin na lang natin na kung nagkakilala sana tayo sa ibang pagkakataon, minamahal pa rin natin siguro ang isa't-isa hanggang ngayon.  

Anuman ang mangyari, sana ay maiwan sa iyo ang mga ngiti ko habang pinatutulog mo ang pagod kong katawan. Mabasa mo man ito o hindi, sana ay naparating ko na sa iyo ng mga kinilos ko na ikaw ang dahilan kung bakit pilit kong binabangon ang tingin ko sa sarili ko. 

***

Ano kaya kung hindi kita tinanggihan noong panahong kinulong mo ako sa kwarto mo? Siguro, kagaya ng mga ginawa sa akin ng mga minahal ko sa aking nakaraan, mamamahalin mo rin ako sa una ngunit iiwan kapag nagsawa ka na. Madali lang naman para sa iyo ang gumawa ng dahilan upang makalayo ka na sa akin. Sasabihin mo lang naman na bagama't mahal mo ako, mas mahal mo ang pamilya mo. Ngunit hindi ko rin naman masabi kung tama ba talaga ang naging desisyon ko noon. Dahil kung pinagbigyan kita noon, e di sana ay matagal na tayong magkalayo... hindi tulad ngayon na may mga panahon na iniisip pa natin ang isa't-isa at humahanap tayo ng paraan para magkita, para lamang lumayo kinalaunan kapag bumabalik na ang ating nararamdaman.

***

Gusto kong bumalik sa araw ng Miyerkules kung kailan huli tayong nagkita. Sabi nila, iyon ang pagkakataong maari sanang magbago ang pagkakaibigan natin. Kung sinabi ko lang ang nararamdaman ko sa iyo noon, kung hinalikan man lamang kita sa iyong pisngi bago ako umalis, kung pinakita ko man lang sana na mahalaga ka sa akin, eh di sana'y naging malinaw na rin sa akin kung ano talaga ang nararamdaman mo. Pero dahil nawalan ako ng lakas ng loob para gawin ang mga bagay na iyan nang sinabi mo sa akin na paalis ka na, walang nangyari. At pihadong wala na talagang mangyayari pa.

***

Minsan, nagsisisi ako. Bakit ba hindi kita binigyan ng pagkakataong magpaliwanag? Nasasabi ko ito minsan hindi lang dahil hindi tayo nakapagpaalam sa isa't-isa (dahil wala naman saysay ang pagpapaalam sapagkat hindi naman talaga tayo nagtagpo), kundi dahil tinuldukan ng katahimikan ang lahat-lahat. Nabibingi ako sa mga murang binitiwan ko sa aking sarili nang pinawalan na kita. Binabangungot ako sa alaala ng iyong mga masasayang mata na unti-unting nag-alala nang tumapat mga ito sa matalas kong tingin.

Minsan, hindi ako nagsisisi. Sinasabi ko sa sarili ko, dalawang taon din kitang inintindi. Sa loob ng mahabang panahong iyon kung kailan lahat ng sabihin mo ay walang kurap na paniniwalaan ko, hindi mo man lamang ba naisipan magpaliwanag, kung hindi mo man lang kaya magsabi ng totoo? 

mga bubog 1

Hindi ko na talaga alam.

Kung meron man akong nalalaman, iyon ay may mga taong namamatay sa pagkahina ng loob. At pwede akong maging isa sa kanila.

Madalas akong naiinggit sa mga taong nagtatagumpay. Bakit ba ang galing-galing nila? Bakit kaya nilang subukan ang mga ganoong bagay at nalalagpasan nila iyon? Bakit ba naauna ang hiya ko bago ko pa man subukan ang isang bagay na gustong-gusto kong makamit?

***

Gusto kong maranasan mag-bungee jumping. Hihinga ako nang malalim, bubuwelo ako, tatalon, sisigaw ng "waaahh!" at tatawa nang malakas.  Gusto kong harapin ang takot ko sa pamamagitan ng pagparaya ng kontrol sa aking buhay (May saysay pa ba itong sinabi ko?). Gusto kong matutunang bitiwan ang pagsakal sa sarili kong leeg. Gusto ko na lamang tawanan ang mga dagok sa aking buhay. Gusto kong lumaya sa sarili kong mga kadena.  Pero paano? Paano ako magsisimulang mag-bungee jumping kung natatakot akong tumalon mag-isa? 

***

Meron akong pinoproblema. Naiipit ako sa gitna ng pera at pagkakataon. Kung hindi ako naniniwala na maikli lang ang buhay ko, hindi ko ito dapat problema. Sa magkaparehong antas, naiipit din ako sa gitna ng kagustuhan at nararapat. Nararapat ba ang gusto ko? Ang gusto ko ba ay nararapat? Bakit ko iisiping nararapat ang isang bagay kung hindi ito naayon sa aking prinsipyo? Bakit naman ako makakabuo ng prinsipyo na hindi ko nagugustuhan? Nalilito ako. Hindi ko talaga alam.

Bakit ko gustong takasan ang nararapat? Dahil baka naniniwala ako na pwedeng maging nararapat ang gusto ko. 

Gusto ko lang naman magkaroon ng kabuluhan ang buhay ko. Hindi ba't nararapat lamang iyon? Mukhang mas nararapat kasi na pahalagahan ko ang maganda kong trabaho na napakarami ang gustong makakuha. Ginusto ko naman itong trabaho ko dati. Pero hindi dahil sa naiintindihan ko ang trabahong ito sa una pa lang. Pinilit kong makuha ang trabahong ito dahil gusto ko ang konsepto ng pag-unlad.

At ang pag-unlad ang naging dahilan rin ng pagkawala ng aking pagmamahal sa trabaho kong ito.

***

Misyon. Ano nga ba ang buhay? Nabibigyan lamang ba ito ng kahulugan sa pamamagitan ng pagsakatuparan ng kanya-kanyang misyon? Kailangan ba talagang may patunguhan ang buhay? Ang buhay na umiinog sa misyon ay isang linyang paakyat. Matuwid, mahirap, "tama". Ang buhay na walang misyon ay paikot-ikot, patung-patong, maaring masalimuot pero makahulugan. Tama ba?

Na Naman

Nalulungkot na naman ako. Ganito ako pagkatapos ng ilang araw pagkapasa ko ng paper. Nakakailang beses na ba? Anim. Anim na beses na.

Hindi ko alam kung bakit ako ganito. Dala na rin siguro ng pagod. Sasamahan pa yan ng mga nakakasabay ko na mga magsyota na mahal na mahal ang isa't-isa. O kaya, katulad kanina, babaeng katabi ko sa fx na nakikipaglambingan sa syota niya sa telepono. 

Galing ako sa opisina kanina. Nagtrabaho kahit Sabado. Kailangan eh. Tambak ang gagawin. Hindi pala, nakakalunod ang dami ng trabaho. Tapos, kinailangan ko pang umabsent ng dalawang beses dahil tinapos ko yung research proposal na pinasa ko nung Huwebes. Papasok pa nga pala ako bukas saka sa Lunes, kahit holiday. Hindi ko na alam kung papaano ko pagkakasyahin ang oras ko sa dami ng gagawin. Dose oras na akong pumapasok araw-araw. Kapag umaalis ako sa opisina, kusa ng nililista ng utak ko ang pila ng mga gagawin pa. Kinabukasan, wala naman akong matatapos sa mga yan, dahil may mga bagong trabaho na bigla na lang darating at tutukan ang pagtapos.

Hindi ko rin naman alam kung bakit hindi ako makaalis. Alam ko pala, ayaw ko lang aminin. Pera. Hindi ko maiwan ang koleksyon ko. Lalo na ngayon, ang dami ng maambag ko sa opisina. Tiis-tiis na lang. Malapit na July. Pagkakuha ko ng profit sharing, lalayas na talaga ako. Pero ang hirap talagang magtiis. Kapalit talaga ng pera, kaligayahan.

Napapagod na rin naman ako. Naramdaman mo na ba yung pagod na bigla ka na lang mapapaiyak? Sa mga ganitong panahon ko nararamdaman 'yon. Wala namang problema sa akin ang umiyak. Gusto ko lang namang umiyak nang may kayakap. Gusto ko lang naman maranasang panoorin ako umiyak ng mga matang nakakakilala sa akin. Ayon lang naman. Maginaw kasing umiyak habang naninigarilyo at naglalakad pauwi. Hindi lang maginaw, nakakasawa na.

red marker

I was horrified to pick up a red marker in the office. The red ink has been concealed in a black marker shell, an elementaryish manner unforseen in a corporate world. 

But it could be a sign. A sign that I just figured a little later on. I might really be meant to use that red marker. Because chances are, I will be a red marker's best friend from the moment I used it (after a very long time) until the rest of my life. 

Of course, I could be wrong. 

However, I could be that red ink in a black marker shell: My calling bleeds within the hollows of my career.

limang tanong

Mayroon akong limang tanong na hindi ko gustong sagutin:

1. bakit kailangan nating magbago?

2. akala ko ba ayaw ko na?

3. pwede na ba akong umalis dito?

4. ano ba talaga itong pinasok ko?

5. dapat ba talaga akong maniwala?

He is leaving too.

For the same reason. Galing, ano? Three in a row. 

Pag-Usad

Ngayong araw na ito, nalaman ko na kaya ko palang baguhin ang bulok na sistema ko. 

Kumakain na ako sa tamang oras. Marunong na akong mag-ehersisyo. Kaya ko nang tumingin sa iba. Kaya ko na rin magpahabol. Hindi na ako nagagalit sa aking sarili. Natanggap ko na rin na maganda pala ako.

Unti-unti na rin akong nagiging responsable sa aking trabaho at madalas na akong bumangon nang maaga para pumasok sa tamang oras.

Pero mayroon pa ring dalawang mahalagang bagay na kailangan kong ayusin sa sarili ko: dapat ko ng tigilan ang paninigarilyo at kailangang matulog na ako ngayon.

huli!

At kinikilabutan talaga ako sa nahuli ko! hahaha... 

Naniniwala ka ba talaga sa kanya? Naku. Basta. Nyahahaha...

Hindi ako nagalit sa natuklasan ko. Pero hindi ko maikakaila na nagulat ako. Syempre, hanggang tingin na lang talaga ako. Kung bibigyan man ako ng pagkakataon na makita rin nila ako, hindi naman din talaga ako kikibo. Gagawin ko iyon dahil wala na akong pakialam sa kanya. Magpakasasa siya.

Hindi na ako naiinis at lalong hindi ako nagseselos! Walanghiya lang talaga ang buhay. May mga taong sadyang naiiba ang kalibre... haha. Mabuti na lamang at wala na talaga akong nararamdaman para sa kanya. Naku, sana talaga ay nagbago na siya, kung hindi.... tsk.

Ako kasi, hindi ako naniniwalang kaya niyang magbago. Pero sino ba naman ako para maglahad ng paniniwala? Hindi ko naman talaga siya kilala.

Ako rin kasi, bakit nga ba hinanap ko pa? Nalaman ko tuloy at nakapanigarilyo na naman ako dulot ng magkahalong tawa at kilabot. Gayunpaman, hindi ko na rin ito gagawin ulit. Ituring na lang natin na isang aksidente ang nakita ko. Ayoko nang bigyan pa ng sakit ng ulo ang sarili ko sa mga bagay na wala naman talaga akong kinalaman. 

Ganoon na nga. Ibigay ang hilig. At magpasalamat na lang din ako na nagbago na ako. 

mga gusto

Madami akong gustong baguhin sa sarili ko. Ibig sabihin, hindi ako masaya kung ano ang mga pinaggagagawa ko ngayon. Bakit? Hindi ko alam. Kung anuman ang (mga) dahilan, ang alam ko lang ay pumapangit ako dahil sa mga iyon.

1. Gusto ko nang tigilan makinig ng love song lalo na kapag gabi. Nalulungkot lang ako. Naiisip ko lang ang "pag-ibig" na hindi ko maunawaan at hindi ko masiguradong naranasan. Isa pa, naiisip ko rin ang mga namatay na pangyayaring hindi ko na kailanman mabibigyang buhay. Ayoko nang patayin ang sarili ko sa panghihinayang. Ayoko nang sisihin ang sarili ko sa pagsasawalangbahala. Kailangan ko nang tantanan ang pagsaksak sa utak ko na hindi ako kayang magustuhan ng mga taong gusto ko!

2. Gusto ko na ring tigilan manigarilyo. Mahirap talaga itong gawin, lalo na't ang sigarilyo ang aking kaagapay sa pag-iisip, pagkapagod, pagkainip at pag-iisa. Para na rin akong nawalan ng malapit na kaibigan kapag tumigil akong manigarilyo. Ngunit kahit saan aspeto ko tignan, alam kong mali. Hindi ko dapat kailanganin ang isang kaibigan kapag ako ay nag-iisip, napapagod, naiinip at nag-iisa. Kailangan magawa ko ang mga ito nang hindi humihingi ng tulong sa kahit ano o sa kahit kanino. Kung hindi, hindi ko matutunang maging malakas.

3. Gusto kong matutunan pagandahin ang sarili ko. Ang pangit ko talaga. Mukha ako laging pagod. Mukha ako laging malungkot. Mukha akong kawawa. Kapag nakikita ko ang sarili ko sa salamin, pinipilit kong sabihin na maganda ako. Ngunit habang tinititigan ko ang aking mga mata, napapangitan ako sa nakikita ko. Napapabayaan ko na yata talaga ang aking sarili. Kilos ako nang kilos para gawin ang mga bagay na hindi ko naman kinatutuwa. Pinapagod ko ang aking sarili sa mga gawain na tila walang patutunguhan.

4. Gusto ko nang masabik sa pagising sa umaga. Ayoko nang hilahin ang katawan ko pagmulat ng aking mga mata dahil lamang naiisip ko na magtatrabaho na naman ako, o kaya'y mag-aaral na naman ako, o kaya'y pipilitin na naman akong magsimba ng tatay ko. Ayoko nang sumimangot sa umaga! Sayang ang araw. Kaysa sa habaan ko ang tulog, gusto ko nang gumising nang maaga para mahaba ang araw ko.

5. Dahil diyan, gusto ko nang tigilan ang pagpupuyat. Masarap sana ang magisip-isip tuwing tumatakbo ang alas dose hanggang sa makatulog ako ng alas dos. Kaya lang, palagay ko ay wala rin namang pinatutunguhan ang pag-iisip ko. Nalulungkot lang ako lalo, o naiiyak, o nanariwa lang ako sa mga patay na nakaraan. Sayang ang oras na sana'y tinutulog ko na lang.  Katulad ngayon, ala una na. Dahil diyan, pinapangako ko na pagkatapos kong maghimutok sa mga ito ay matutulog na talaga ako!

6. Gusto kong matutunang matulog nang walang ilaw. Bukod sa aksaya sa kuryente, natatakot akong makakita ng multong maski minsan ay hindi ko naman nakita. Gusto ko nang maging matapang -- hindi laban sa mga multong lahat naman yata ay takot -- kundi laban sa kalikutan ng aking pag-iisip at sa kahinaan ng aking loob. Bakit nga ba kung kailan ako tumatanda, saka pa ako nagiging duwag sa maraming bagay? Duwag ako sa dilim, duwag sa paputok, duwag sa away, duwag sa aso ng mga kapitbahay, duwag sa ipis, duwag magkamali, duwag magmahal at duwag alamin ang sarili kong diyos. 

7. Gusto ko nang tapusin ang lahat ng mga nakatiwangwang na libro at gusto ko nang ugaliin ang seryosong pagbabasa. Hindi na ako nagbabasa! Kaya siguro ang bobobobo ko na. Oo, nag-aaral ako kaya ako nakakapagbasa, ngunit pagkatapos kong mairaos ang isang term, kinakalimutan ko na lahat ang mga nabasa ko. Nakakahiya para isang graduate student ang ginagawa ko. Kung kailan naman pinagmamatrikula ko na ang sarili ko, saka naman ako tinatamad mag-aral. Sabi ko pa naman, gusto ko nang tapusin ang pag-aaral ko ngayong taong ito. Ngunit paano ko iyon magagawa kung hanggang ngayon eh wala pa rin akong naiisip na thesis topic?! Bakit wala akong paksa? Dahil wala akong interes sa mga ginagawa ko sa paligid ko. Dahil diyan, gumuguho ang aking kaisipan...

8. Higit sa lahat, gusto ko nang umalis sa bahay na ito! Bago pa mawala ang respeto ko sa tatay ko, gusto ko nang tumiwalag at matutong mabuhay mag-isa. Palagi ko na lang bang isasaalang-alang ang kagustuhan ng ibang tao laban sa sarili kong kalayaan? Kasabay ng pagkaubos ng oras, nauubos na rin ang aking kalayaan dahil sa pagsasakal sa akin ng bulok na institusyon na sinasabuhay ng apat na sulok ng aming pamamahay. Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit ako natatakot na magalit sa akin ang tatay ko kapag lumayas ako sa aming bahay. Ang alam ko lang, gusto kong ipagtanggol ang nanay ko sa masasamang mga kamay ng tatay ko. Ngunit sa tatlong taon kong pagtigil sa bahay na ito (matapos ang kolehiyo), palagay ko ay hindi naman nagiging sapat ang pagtatanggol na nagagawa ko sa nanay ko laban sa tatay ko. Dahil diyan, hindi ba nawawalan lamang ng saysay ang pamamalagi ko dito sa bahay na ito? Siguro nga...