Sapagkat hindi natin nakikita na ang mga ganitong pagpapasya ay isang uri ng kahinaan, ang pagpasok natin sa kwadro ay tinuturing nating tagumpay sa paghahanap ng matutuluyan - ng seguridad. Lingid sa ating kaalaman, ang pananatili natin sa isang kwadro ang nagiging kandungan ng paglago ng ating takot sa mundo at pagkawalang tiwala sa ating sarili.
Ang iba, sa katagalan ng panahon ng pagkakapiit sa kwadro, unti-unting mararamdaman ang pagsisikip. Hindi rin magtatagal at mabubulag na sila sa dilim. Kalaunan, hindi na rin sila makakahinga. Sa ganitong pagkakataon, kailangan nilang sagutin ang isang bagay na bumubuo sa kanilang isipan: Mas gugustuhin ko bang tiisin ang hirap ng paghinga sa kwadrong napakatibay humadlang sa sakuna, o itataya ko na lamang ang aking kaligtasan sa pamamagitan ng paglitaw sa hindi ko masukat na kalawakan at humarap sa mga unos na hindi ko man lamang nalalaman kung paano paghandaan?
Ang iba, bagamat dadalawin ng inip sa kanilang pagsiksik sa masikip na kwadro, pipiliin na lamang nilang tiisin ang lahat ng pasakit na kanilang nararamdaman sa pamamagitan ng pagtulog. Tatalikuran ang dilim, magpapakamanhid sa init at pipiliting humugot ng kasiyahan mula sa pighating kinikimkim sa sarili. At dulot na rin sa matagumpay na paglilibang sa pagkainip, nakakalimutan na nilang itanong sa kanilang sarili kung mayroon pa bang saysay ang pananatili nila sa ganoong kalagayan. Nawawaglit nila na bukas pa pala ang daan palabas ng kwadro sapagkat hindi na nila nauunawaan kung ano pa ang kaya nilang gawin.
Saan ba ako kabilang sa kanila?
Malapit na akong pumili. At kailangan kong pumili. Kung hindi, alam mo na ang pinili ko.
0 comments:
Post a Comment