bubog2

Madalas kitang naiisip, lalo na kung nasa biyahe ako at mag-isa. Minsan, tinatanong ko, may dapat ba akong pagsisihan? Wala akong maisip. Ngunit maluwag ko namang tinatanggap na hanggang doon na lang talaga. Sa palagay ko, wala ng pagkakataon na darating pa para magkita tayo. 

Kung mayroon man, gusto ko ay pagkatapos na ng maraming taon, sa isang inuman kasama ang mga dating kaibigan, katulad kung paano tayo nagkakilala. Iinom tayo para lunurin ang mga pagsisising itinago natin ng maraming taon . Huhugasan natin ng alak ang mga nasayang na panahon at ilang ulit na pagkakataon na pinaubaya sa atin ng tadhana. Sa huli, sasabihin na lang natin na kung nagkakilala sana tayo sa ibang pagkakataon, minamahal pa rin natin siguro ang isa't-isa hanggang ngayon.  

Anuman ang mangyari, sana ay maiwan sa iyo ang mga ngiti ko habang pinatutulog mo ang pagod kong katawan. Mabasa mo man ito o hindi, sana ay naparating ko na sa iyo ng mga kinilos ko na ikaw ang dahilan kung bakit pilit kong binabangon ang tingin ko sa sarili ko. 

***

Ano kaya kung hindi kita tinanggihan noong panahong kinulong mo ako sa kwarto mo? Siguro, kagaya ng mga ginawa sa akin ng mga minahal ko sa aking nakaraan, mamamahalin mo rin ako sa una ngunit iiwan kapag nagsawa ka na. Madali lang naman para sa iyo ang gumawa ng dahilan upang makalayo ka na sa akin. Sasabihin mo lang naman na bagama't mahal mo ako, mas mahal mo ang pamilya mo. Ngunit hindi ko rin naman masabi kung tama ba talaga ang naging desisyon ko noon. Dahil kung pinagbigyan kita noon, e di sana ay matagal na tayong magkalayo... hindi tulad ngayon na may mga panahon na iniisip pa natin ang isa't-isa at humahanap tayo ng paraan para magkita, para lamang lumayo kinalaunan kapag bumabalik na ang ating nararamdaman.

***

Gusto kong bumalik sa araw ng Miyerkules kung kailan huli tayong nagkita. Sabi nila, iyon ang pagkakataong maari sanang magbago ang pagkakaibigan natin. Kung sinabi ko lang ang nararamdaman ko sa iyo noon, kung hinalikan man lamang kita sa iyong pisngi bago ako umalis, kung pinakita ko man lang sana na mahalaga ka sa akin, eh di sana'y naging malinaw na rin sa akin kung ano talaga ang nararamdaman mo. Pero dahil nawalan ako ng lakas ng loob para gawin ang mga bagay na iyan nang sinabi mo sa akin na paalis ka na, walang nangyari. At pihadong wala na talagang mangyayari pa.

***

Minsan, nagsisisi ako. Bakit ba hindi kita binigyan ng pagkakataong magpaliwanag? Nasasabi ko ito minsan hindi lang dahil hindi tayo nakapagpaalam sa isa't-isa (dahil wala naman saysay ang pagpapaalam sapagkat hindi naman talaga tayo nagtagpo), kundi dahil tinuldukan ng katahimikan ang lahat-lahat. Nabibingi ako sa mga murang binitiwan ko sa aking sarili nang pinawalan na kita. Binabangungot ako sa alaala ng iyong mga masasayang mata na unti-unting nag-alala nang tumapat mga ito sa matalas kong tingin.

Minsan, hindi ako nagsisisi. Sinasabi ko sa sarili ko, dalawang taon din kitang inintindi. Sa loob ng mahabang panahong iyon kung kailan lahat ng sabihin mo ay walang kurap na paniniwalaan ko, hindi mo man lamang ba naisipan magpaliwanag, kung hindi mo man lang kaya magsabi ng totoo?