mga bubog 1

Hindi ko na talaga alam.

Kung meron man akong nalalaman, iyon ay may mga taong namamatay sa pagkahina ng loob. At pwede akong maging isa sa kanila.

Madalas akong naiinggit sa mga taong nagtatagumpay. Bakit ba ang galing-galing nila? Bakit kaya nilang subukan ang mga ganoong bagay at nalalagpasan nila iyon? Bakit ba naauna ang hiya ko bago ko pa man subukan ang isang bagay na gustong-gusto kong makamit?

***

Gusto kong maranasan mag-bungee jumping. Hihinga ako nang malalim, bubuwelo ako, tatalon, sisigaw ng "waaahh!" at tatawa nang malakas.  Gusto kong harapin ang takot ko sa pamamagitan ng pagparaya ng kontrol sa aking buhay (May saysay pa ba itong sinabi ko?). Gusto kong matutunang bitiwan ang pagsakal sa sarili kong leeg. Gusto ko na lamang tawanan ang mga dagok sa aking buhay. Gusto kong lumaya sa sarili kong mga kadena.  Pero paano? Paano ako magsisimulang mag-bungee jumping kung natatakot akong tumalon mag-isa? 

***

Meron akong pinoproblema. Naiipit ako sa gitna ng pera at pagkakataon. Kung hindi ako naniniwala na maikli lang ang buhay ko, hindi ko ito dapat problema. Sa magkaparehong antas, naiipit din ako sa gitna ng kagustuhan at nararapat. Nararapat ba ang gusto ko? Ang gusto ko ba ay nararapat? Bakit ko iisiping nararapat ang isang bagay kung hindi ito naayon sa aking prinsipyo? Bakit naman ako makakabuo ng prinsipyo na hindi ko nagugustuhan? Nalilito ako. Hindi ko talaga alam.

Bakit ko gustong takasan ang nararapat? Dahil baka naniniwala ako na pwedeng maging nararapat ang gusto ko. 

Gusto ko lang naman magkaroon ng kabuluhan ang buhay ko. Hindi ba't nararapat lamang iyon? Mukhang mas nararapat kasi na pahalagahan ko ang maganda kong trabaho na napakarami ang gustong makakuha. Ginusto ko naman itong trabaho ko dati. Pero hindi dahil sa naiintindihan ko ang trabahong ito sa una pa lang. Pinilit kong makuha ang trabahong ito dahil gusto ko ang konsepto ng pag-unlad.

At ang pag-unlad ang naging dahilan rin ng pagkawala ng aking pagmamahal sa trabaho kong ito.

***

Misyon. Ano nga ba ang buhay? Nabibigyan lamang ba ito ng kahulugan sa pamamagitan ng pagsakatuparan ng kanya-kanyang misyon? Kailangan ba talagang may patunguhan ang buhay? Ang buhay na umiinog sa misyon ay isang linyang paakyat. Matuwid, mahirap, "tama". Ang buhay na walang misyon ay paikot-ikot, patung-patong, maaring masalimuot pero makahulugan. Tama ba?

Na Naman

Nalulungkot na naman ako. Ganito ako pagkatapos ng ilang araw pagkapasa ko ng paper. Nakakailang beses na ba? Anim. Anim na beses na.

Hindi ko alam kung bakit ako ganito. Dala na rin siguro ng pagod. Sasamahan pa yan ng mga nakakasabay ko na mga magsyota na mahal na mahal ang isa't-isa. O kaya, katulad kanina, babaeng katabi ko sa fx na nakikipaglambingan sa syota niya sa telepono. 

Galing ako sa opisina kanina. Nagtrabaho kahit Sabado. Kailangan eh. Tambak ang gagawin. Hindi pala, nakakalunod ang dami ng trabaho. Tapos, kinailangan ko pang umabsent ng dalawang beses dahil tinapos ko yung research proposal na pinasa ko nung Huwebes. Papasok pa nga pala ako bukas saka sa Lunes, kahit holiday. Hindi ko na alam kung papaano ko pagkakasyahin ang oras ko sa dami ng gagawin. Dose oras na akong pumapasok araw-araw. Kapag umaalis ako sa opisina, kusa ng nililista ng utak ko ang pila ng mga gagawin pa. Kinabukasan, wala naman akong matatapos sa mga yan, dahil may mga bagong trabaho na bigla na lang darating at tutukan ang pagtapos.

Hindi ko rin naman alam kung bakit hindi ako makaalis. Alam ko pala, ayaw ko lang aminin. Pera. Hindi ko maiwan ang koleksyon ko. Lalo na ngayon, ang dami ng maambag ko sa opisina. Tiis-tiis na lang. Malapit na July. Pagkakuha ko ng profit sharing, lalayas na talaga ako. Pero ang hirap talagang magtiis. Kapalit talaga ng pera, kaligayahan.

Napapagod na rin naman ako. Naramdaman mo na ba yung pagod na bigla ka na lang mapapaiyak? Sa mga ganitong panahon ko nararamdaman 'yon. Wala namang problema sa akin ang umiyak. Gusto ko lang namang umiyak nang may kayakap. Gusto ko lang naman maranasang panoorin ako umiyak ng mga matang nakakakilala sa akin. Ayon lang naman. Maginaw kasing umiyak habang naninigarilyo at naglalakad pauwi. Hindi lang maginaw, nakakasawa na.