Ayoko ng Reunion

"Alaala, inaamag na sa isipan. Nariyan ka pala, nagdurusa sa dilim."

Meron daw kami HS reunion sa Feb12. Marami nagyayaya sa akin na pumunta. Ayos lang naman dahil makikipag-gaguhan na naman ako sa mga kapwa maldita kong mga kaibigan. Pero bukod doon, ayoko talagang pumunta.

Kahit kailan, kahit noon nag-aaral pa lang ako sa elementarya, hindi ko nakita ang sarili ko na dumadalo ng reunion. Kung tutuusin, wala naman akong sama ng loob kahit maraming nanakot sa akin noong grade skul ako at kahit maraming nagpaguho ng aking pagkatao noong hayskul. Ahehe. Aminin ko man na malaking bahagi ng pagkatao ko ngayon ay mga lamat na dulot ng aking pagkabata, hindi naman talaga ang mga pangyayari noon ang humahadlang sa akin para dumalo sa mga ganyang klase ng reunion. Dahil higit na malaki ang kasalanan (at pasasalamat) ko sa sarili ko kung bakit ako nagkaganito.

Kasi naman, bakit may reunion agad? Hindi man lamang naka-sampung taon mula noong huli kaming magkita-kita, tapos reunion agad? Wala kasi masyadong pananabik sa isa't isa kapag ganoon. Masyado pa kaming bata para manariwa ng nakaraan. Marami pa kaming mga pangyayaring isasakatuparan upang mapunan ang aming mga alalaala sa pagtanda (kung umabot man).

Ayokong pumunta dahil hindi naman ako nananabik sa mga nagbagong itsura nila. Eh ano kung tumaba, pumuyat, pumangit, o gumanda ang mga taong iyon? Buhay nila iyon. At hindi rin mahalaga kung sabihin kong, "Oy! tumaba ka a." Alam kong hindi nila ginustong pumunta doon para lamang marinig na mataba sila. Kung iyon lang ang paraan upang bumati at magbukas ng usapan, malamang ay mawawalang-gana ang kakausapin.

Ayokong pumunta dahil kailangan kong ngitian ang napakaraming mga taong wala naman naging makahulugang papel sa buhay ko. Kung tutuusin, noong mga panahong araw-araw pa kaming nagkikita sa maliit na mundo ng eskwelahan, hindi naman talaga kami nagpapansinan lahat (kadalasan ay nagapapaligsahan at nagsusungitan at nagtra-trayduran pa kami). Bakit kailangang magpansinan ngayon, lalo't magkakaiba na ang mga mundong aming ginagalawan?

Ayokong pumunta dahil nakakatamad nang mangalap ng tsismis tungkol sa buhay ng may buhay - kapwa mag-aaral man o guro o punong-guro: Nabuntis si ganito, si ganyan at ganyan nagkatuluyan, nag-asawa na rin sa wakas si Ms. Ano, na-demote si ano kasi ano. Siguro nga ay isang aspeto ng kasiyahan ang napupunan sa ganoong uri ng usapan. Masaya naman talagang gawin iyon kung tutuusin, ngunit minsan naiisip ko na ayokong pumalit sa posisyon ng mga taong pinag-uusapan namin. Sino kaya ang gugustuhing pag-usapan ang kaibuturan ng kanyang buhay ng mga taong wala naman talagang pakialam sa pagkatao niya at gusto lang may mapag-usapan?

Ayokong pumunta, lalo na kung maraming matatalino ang pupunta, dahil cien por ciento, magpapayabangan lang kami ng narating sa mga buhay namin. Natutunan ko pagkatapos ng kolehiyo na ang pinakamakamandag na tanong ay: "Saan ka ngayon?" Hindi pa kami cuarenta y años para magsukatan ng tagumpay; bagkus, lahat kaming katatapos lang ng kolehiyo ay nagsisimula pa lamang lumaban sa buhay. At ano naman kung wala pang narating? Hindi iyon nangangahulugan na ang taong iyon ay isang talunan at wala na kailanman mararating sa natitirang oras ng kanyang buhay. Sa isang banda, hindi naman ang distansya ng narating ang tanging pamantayan ng kaligayahan. Eh ano kung ang sweldo mo ay doble ng sweldo ko at may mga utusan ka sa paligid mo at ako ay ang siyang inuutusan? Hindi ibig sabihin noon na ikaw na ang pinakamagaling -- lalo na't pinakamasayang tao sa balat ng lupa. Sa wari ko tuloy, ang mga dati kong ka-eskuwela na magsisiwalat ng kanyang matagumpay na katayuan (lalo na kung wala naman nagtatanong) ay gusto lamang manlimos ng paghanga, pagkilala, o sa kasukdulan, kainggitan ng mga taong nasa likod ng kanyang karera.

At higit sa lahat, ayokong pumunta dahil ayoko ng mala-soap operang tagpuan. Sa tantsa ko, may mga mag-iiyakan doon na magaganap na dinulot ng galit o hinanakit na pinalamig na ng mahabang panahon. Ayoko man makakita ng ganoon pangyayari, higit na hindi ko magugustuhan kung sa akin mangyari ang mga ganoong pangitain.

Ngunit pag-iisipan ko pa rin...