Paghinto

Nakikinita-kita ko na.

Sisentang araw mula ngayon, sa isang gabing kagaya nito, tatagos ang aking paningin sa mga makukulay na cariñosa na maglilipana sa harap ng mga banyagang bisita. Hawak ang malamig na alak sa kaliwa at sigarilyo sa kanan, tahimik akong makikiisa sa madla at makikitalon sa paghudyat ng pagbuhos ng pera. Lingid sa kaalaman ng lahat, iyon na ang huling gabing makakapiling ko sila - at hindi na ito kailanman madudugtungan dulot ng pakiusap sa pagmamakaawa ng mga ganid na iilan.

Kailangan hindi ako magsisi. Hindi ba't wala naman akong pagsisisihan dahil ako ay nahapo na? Hindi ba't hindi ko man lamang makukuhang lumingon sa daanang aking tinahak, kahit ba nagsusunuran sa aking mga yapak ang ibang nangangahas? Wala akong dapat pagsisihan. Umakyat ako nang walang hinihila paibaba, tinanggap ko ang malulupit na hamon sa aking pagkabata, hinarap ko ang bawat multong gumugunaw sa aking sarili, at higit sa lahat, winasak ko ang kahong nagkukulong ng pag-asa sa mga taong katulad ko.

Oras na para pihitin ang gripo ng kasakiman na sumusuka ng dugo's kayamanan, na siyang dumadaloy sa malalim na sisidlang matagal nang naguumapaw.